Pierre Perret: van Frankrijk tot Ierland, zijn mooiste huizen

Tussen Parijs schijnwerpers en Ierse regenbuien

Wie Pierre Perret alleen kent van zijn humoristische chansons, heeft waarschijnlijk geen idee hoe eenvoudig hij leeft buiten het podium. Zijn huizen in Frankrijk en Ierland lijken verlengstukken van zijn teksten: nuchter, teder, met een vleugje nostalgie — en ver verwijderd van de kitscherige villa's van de gemiddelde beroemdheid.

Een boerderij in Seine-et-Marne, ver van alle drukte

Al bijna vijftig jaar vormt een grote stenen boerderij bij Nangis in de Seine-et-Marne het middelpunt van Pierre Perrets leven. Hier woonde hij samen met zijn vrouw Simone, beter bekend als Rebecca, die in januari overleed. Het huis ligt afgelegen, omgeven door akkers, en houdt de zanger betrouwbaar weg van de Parijse mediawereld.

De boerderij bij Nangis is minder een statussymbool dan een levensproject: een plek waar werk, herinneringen en natuur samenvloeien.

Perret zocht nooit naar een weelderige villa met marmeren trap. Hij had nood aan ruimte, lucht en stilte. In interviews omschreef hij de omgeving als "geïsoleerd, maar levendig", omdat de seizoenen er wekelijks het landschap veranderen. Precies die landelijke constantheid lijkt hem jarenlang creatief gevoed te hebben.

Tuin, zwembad, voorraadkamer: een heel Franse levenskunst

Rondom het huis ligt een grote tuin die bijna als een eigen kleine boerderij functioneert. Een verwarmd zwembad staat tussen perken en struiken, maar oogt eerder praktisch dan mondain: zwemmen wanneer je zin hebt, ook in het voorjaar, zonder te poseren voor een tijdschrift.

Het kloppende hart van het buitenterrein is de weelderige moestuin. Daar groeien fruit en groenten die het huishouden het hele jaar door bevoorraden. Aardbeien voor de vroege zomer, kersen voor de korte, volle junimaand, dan vijgen die tot in de herfst hangen. Veel van die vruchten belanden niet zomaar in de koelkast — ze worden ingekookt.

• Zelfgemaakte confituren van tuinvruchten
• Ingekookte groenten als wintervoorraad
• Potjes die worden weggegeven aan vrienden en bezoekers

Dat inkoken is meer dan een hobby. Het onthult een levenshouding: niets mag verloren gaan, en uit eenvoudige ingrediënten is iets blijvends te maken. Wie zijn teksten kent, herkent de parallel — ook daarin vormt hij alledaagse taferelen tot iets dat beklijft.

Een interieur met patina: een huis als persoonlijk archief

Binnenin de boerderij overheerst geen strak designconcept, maar een liefdevol bijeengebrachte mengeling van objecten. Oude affiches, vergeelde foto's, zeldzame boeken, retro-automaten en curiositeiten vullen de kamers. Niets lijkt willekeurig — bijna elk voorwerp vertelt een verhaal.

Perrets huis werkt als een driedimensionaal fotoalbum: je loopt er niet alleen doorheen, je wandelt door decennia van zijn leven.

Vrienden vertellen over een indrukwekkende wijnkelder. Die past perfect bij het beeld van een kunstenaar die genot ernstig neemt zonder het te ensceneren. Een goede fles wordt hier niet ontkurkt om indruk te maken op gasten, maar omdat het moment er simpelweg rijp voor is.

Vlooienmarktschatten in plaats van designermeubels

Samen met Rebecca trok Perret regelmatig naar vlooienmarkten op zoek naar meubels met een verleden. Oude commodes, tafels, naaimachines, radio's — veel kwam in slechte staat het huis binnen en raakte na restauratie gewoon in gebruik. Decoratiestukken werden gebruiksvoorwerpen.

Dit verzamelen resulteert uiteindelijk in een heel persoonlijk decor: geen museum, geen catalogushuis, maar een organisch gegroeide compositie. Wie er vrienden over hoort praten, denkt eerder aan een atelier dan aan een woning — maar dan één met meer kookpotten en confiturepotjes.

Ierland: een tweede thuis in de wind van Connemara

Weinig bekende mensen gunnen zichzelf een toevluchtsoord waar niemand hen herkent — Pierre Perret is er wel een van. In het westen van Ierland, vlakbij het legendarische Connemara, heeft hij een tweede domicilie opgebouwd. Daar geldt hij niet als ster, maar als de stille Fransman met een hengel.

In Ierland leeft Perret bijna incognito: voor de buren is hij de Fransman die graag vist en de regen niet schuwt.

Het landschap past bij zijn instelling: kale heuvels, laaghangende wolken, wisselend licht, meren en baaien die in enkele minuten van zilver naar donkergrijs omslaan. Wie er tijd doorbrengt, moet leren leven met stilte en grillig weer. Voor een kunstenaar die rust zoekt, is dat bijna ideaal.

Dagelijks leven in het ritme van de hengel

Veel dagen in Ierland beginnen voor Perret aan het water. Vissen is er niet louter tijdverdrijf, maar dagstructuur. Tijden en plekken worden bepaald door wind, getij en seizoen. Dat ritme geeft het verblijf een helderheid die je in de stad zelden nog tegenkomt.

Binnenin de Ierse woning trekt één kleur als een rode draad door alle kamers: blauw. Van het servies tot de sofa, van kleine decorobjecten tot het beddengoed — veel dingen dragen die tint. Het doet denken aan zee, lucht en het bijzondere licht na een regenbui.

Zo ontstaat een coherent geheel: buiten het wilde, onvoorspelbare Connemara, binnen een rustige, bijna maritieme sfeer. Wie beide huizen vergelijkt, herkent dezelfde kern: natuur voor de deur, een sterke persoonlijke noot van binnen, weinig vertoon.

Waarom sterren zoals Perret kiezen voor eenvoudige huizen

In een tijdperk van luxevilla's en Instagram-rondleidingen lijkt Perrets levensstijl bijna anachronistisch. Precies dat maakt hem voor velen interessant. Hij toont aan dat roem niet per se leidt tot een glinsterende gevel.

• De landelijke omgeving beschermt tegen voortdurende aandacht.
• Een grote tuin schenkt onafhankelijkheid en concrete taken.
• Persoonlijke objecten creëren identiteit in plaats van wisselende trends te volgen.
• Twee woningen bieden verschillende energiebronnen: productieve rust in Frankrijk, contemplatieve stilte in Ierland.

Zulke plekken werken als tegenprogramma voor de klassieke carrièreplanning. Ze zijn niet gericht op vermarkting, maar op stabiliteit. Voor een chansonnier die al decennialang actief is, wordt een huis daarmee bijna een soort zielsgordel.

Wat we kunnen leren van zijn woonstijl

Ook zonder bekende achtergrond kun je uit Perrets omgang met zijn huizen enkele praktische ideeën destilleren. Wie een thuis plant of herinricht, kan bepaalde principes overnemen.

Kleine scenario's voor de eigen woning

Denk aan drie concrete stappen:

• Een hoek in de woonkamer wordt een "herinneringsvenster": alleen voorwerpen met een verhaal mogen er staan — foto's, treintickets, de oude radio van oma.
• Een moestuinbakje op het balkon of in de tuin, hoe klein ook, levert ingrediënten op die je elk jaar bijblijven. Zelfgegoten tomaten in juli smaken nu eenmaal anders.
• Een kamer of een kleur krijgt bewust een dominante rol, zoals het blauw in Ierland. Zo ontstaat meteen een sterke indruk, zonder groot budget.

Wie zo te werk gaat, ervaart zijn thuis minder als een oppervlakte om in te wonen, maar als een voortdurende biografie. Precies dat lijkt Perret onbewust te hebben gedaan: zijn huizen vertellen hoe hij eet, werkt, treurt en lacht.

Risico's en voordelen van deze levensstijl

Uiteraard brengt een leven met twee huizen risico's mee: hoge onderhoudskosten, veel organisatie en een emotionele band met plekken die door de jaren heen veranderen. Na het overlijden van Rebecca draagt de boerderij in Seine-et-Marne ongetwijfeld pijnlijke herinneringen.

Tegelijk liggen de voordelen voor de hand. De afwisseling tussen Frankrijk en Ierland voorkomt routine, en beide plekken staan voor een andere stemming. De boerderij houdt hem verankerd in het dagelijks leven, met aarde aan de handen en confituur op het vuur. Ierland schenkt afstand, ruimte en visdagen waarop geen telefoon rinkelt.

Uiteindelijk werken deze huizen als stille medeauteurs van zijn levenswerk. Ze leveren motieven, pauzes en troost — en vormen een decor waarin roem nauwelijks een rol speelt. Wie zijn liedjes beluistert, krijgt misschien een glimp van hoe dat aanvoelt: eenvoudig, toegankelijk, soms weemoedig, maar vaak heel levendig.