Bij de WDR wachten momenteel zeven bijzondere kleine dieren op mensen die méér willen dan een knuffeldier.
In het programma "Dieren zoeken een thuis" stelt de WDR een opvallende combinatie voor: een schildpad, een baardagame en vijf jonge hangorenkonijnen. Achter de charmante namen Hans-Peter, Hazel, Mattis, Mika, Monty, Marlon en Matze schuilt een verhaal van overweldiging — én een tweede kans voor dieren die vooral één ding nodig hebben: tijd, kennis en verantwoordelijkheid.
Een televisie-avond die verantwoordelijkheidsgevoel aanwakkert
De nieuwste aflevering van "Dieren zoeken een thuis" zet kleine dieren in de schijnwerpers die maar al te vaak worden onderschat. Schildpad Hans-Peter, baardagame Hazel en de vijf jonge hangorenkonijnen Mattis, Mika, Monty, Marlon en Matze werden afgestaan omdat hun vroegere eigenaars de soortgerichte verzorging niet langer aankonden.
Het verhaal van deze dieren toont hoe snel een impulsieve aankoop uitgroeit tot een langdurig probleem — voor mens én dier.
Alle zeven zijn momenteel gezond, goed verzorgd en klaar voor een nieuw hoofdstuk. Toch geven de asielcentra hen uitsluitend mee aan mensen die eerlijk nagaan of hun dagelijkse leven, hun woning én hun kennis aansluiten bij de noden van deze diersoorten.
Hans-Peter, de nieuwsgierige schildpad
Hans-Peter is een schildpad met een duidelijk karakter. Al is zijn exacte leeftijd onbekend, schuchter is hij allerminst. Hij reageert op mensen, beweegt zich vol interesse door zijn verblijf en maakt meteen duidelijk dat schildpadden absoluut geen decoratieve dieren zijn.
Wat toekomstige schildpadhouders moeten weten
- Schildpadden kunnen erg oud worden en tientallen jaren in een huishouden leven.
- Ze hebben een groot, gevarieerd verblijf nodig — doorgaans buiten, met zowel zonnige als schaduwrijke zones.
- Winterslaap hoort bij veel soorten thuis en moet zorgvuldig worden voorbereid én opgevolgd.
- Onjuiste voeding leidt snel tot ernstige orgaanschade en misvormingen van het schild.
Hans-Peter houdt winterslaap tijdens de koudere maanden. Wie hem in huis neemt, moet dus overweg kunnen met dit natuurlijke ritme. Dat betekent het opvolgen van gewicht, temperatuur en verblijfsomstandigheden, zodat de winterrust geen gevaar wordt.
Een schildpad als Hans-Peter begeleidt zijn houder vaak door meerdere levensfases — van de studententijd tot aan het pensioen.
De WDR maakt het glashelder: gezocht wordt geen liefhebber van kortstondige hype-huisdieren, maar iemand die bereid is een dier op te nemen dat hem mogelijk langer vergezelt dan welke hond ook.
Hazel, de verzorgingsvriendelijke maar veeleisende baardagame
Baardagame Hazel is ongeveer 13 jaar oud — voor een reptiel een respectabele leeftijd. Ze staat bekend als oplettend en relatief makkelijk te houden, op voorwaarde dat de omstandigheden kloppen. Precies daar loopt het bij veel houders mis.
Een reptiel in de woonkamer — meer dan een terrarium
Baardagamen hebben een technisch goed uitgerust terrarium nodig, voorzien van uv-verlichting, warmtelampen en een doordachte inrichting. De luchtvochtigheid, de temperatuurzones en de belichtingsduur moeten allemaal kloppen om de stofwisseling en de botstructuur gezond te houden.
| Aspect | Vereiste voor Hazel |
|---|---|
| Verlichting | Uv-licht en warmtelamp gedurende meerdere uren per dag |
| Ruimte | Ruim terrarium met klim- en schuilmogelijkheden |
| Sociaal contact | Verdraagzaam tegenover soortgenoten; samenleven met andere diersoorten onduidelijk |
| Voeding | Levend voedsel én plantaardige componenten, afhankelijk van leeftijd en gezondheid |
Hazel kan goed opschieten met soortgenoten. Dat betekent dat ervaren houders eventueel een klein groepje baardagamen kunnen overwegen — mits ze vertrouwd zijn met groepsdynamiek, stresssignalen en territoriaal gedrag.
"Makkelijk te houden" betekent bij een baardagame niet "zonder zorgen", maar "voorspelbaar — als je weet wat je doet".
De konijnenbende: Mattis, Mika, Monty, Marlon en Matze
De vijf hangorenkonijnen zijn nog maar ongeveer twee maanden oud. Op die leeftijd lijken ze wel levende pluchen speelgoedbeestjes, maar daar schuilt nu net het gevaar. Veel gezinnen onderschatten de inspanning en de eigenheid van deze dieren zwaar.
De konijntjes zijn levendig, actief en helemaal niet schuw. Ze lopen nieuwsgierig op mensen af, observeren en verkennen hun omgeving. Toch zijn ze uitdrukkelijk niet geschikt als knuffeldiertjes. Vasthouden, dragen en knijpen veroorzaken bij konijnen enorme stress.
Waarom deze konijnen niets zijn voor jonge kinderen
- Kinderen willen vooral aanraken en dragen — konijnen willen in de eerste plaats rennen en observeren.
- Plotse bewegingen kunnen letsels aan rug en ledematen veroorzaken.
- Luid schreeuwen, druk spelen en onverwachte geluiden maken de dieren bang en onzeker.
- Konijnen hebben rustplaatsen nodig waar kinderen niet bij kunnen komen.
Deze dieren zijn er om naar te kijken — als kleine buurdiertjes, niet als levend speelgoed.
De groep kan goed met elkaar overweg, wat cruciaal is: konijnen zijn sociale dieren en mogen niet alleen leven. Toekomstige houders moeten rekening houden met voldoende ruimte — een verblijf met vrije loopruimte, afwisselende inrichting met niveaus, buizen, huisjes en graafmogelijkheden.
Gezocht: mensen met kennis, tijd en creatieve inzet
Alle zeven dieren worden uitsluitend bemiddeld naar ervaren of grondig voorbereide kandidaten. Het gaat niet alleen om vakkennis over voeding, verblijf en gezondheid, maar ook om de bereidheid actief mee te werken aan een uitdagende leefomgeving.
De bemiddelingscentra zijn op zoek naar houders die:
- zich vooraf grondig hebben ingelezen over de noden van de betreffende diersoort,
- voldoende ruimte kunnen bieden voor een verblijf of terrarium,
- regelmatig controleren of temperatuur, hygiëne en bezigheid in orde zijn,
- begrijpen dat deze dieren geen typische "aaidieren" zijn, maar behoefte hebben aan veiligheid en stabiliteit.
Zeker bij de konijnen speelt de inrichting van de leefruimte een grote rol. Toekomstige houders mogen er plezier in scheppen nieuwe schuilplaatsen te bouwen, voedsel creatief te verstoppen en het verblijf regelmatig te vernieuwen. Zo wordt een eenvoudige stal een levendige, veilige omgeving.
Waarom kleine dieren zo vaak in het asiel belanden
Het geval van Hans-Peter, Hazel, Mattis, Mika, Monty, Marlon en Matze staat symbool voor een groter probleem. Kleine dieren worden vaak impulsief aangeschaft omdat ze goedkoop lijken en op het eerste gezicht weinig moeite lijken te kosten. De medische kosten, de ruimtebehoefte en de levensduur worden zelden realistisch ingeschat.
Een veelgemaakte denkfout luidt: "Klein dier, weinig werk." Bij schildpadden, reptielen en konijnen is eerder het tegenovergestelde waar. De verzorging is gespecialiseerd, en fouten hebben snel gevolgen voor gezondheid en gedrag. Dierenasielcentra rapporteren al jaren toenemende afstanden van dieren, omdat het aanvankelijke enthousiasme in het dagelijkse leven verdwijnt.
Wie een dier koopt voor het moment, schuift de verantwoordelijkheid later vaak door naar het asiel.
Praktische overwegingen vóór de adoptie
Wie overweegt een van deze dieren een thuis te geven, kan zichzelf een aantal eerlijke vragen stellen:
- Is er voldoende ruimte voor een permanent groot verblijf of terrarium — niet alleen een tijdelijke oplossing?
- Ben ik bereid om ook op drukke dagen regelmatig te reinigen, controleren en observeren?
- Wie zorgt er tijdens vakantie of ziekte voor de verlichting, het voedsel en de dagelijkse controle?
- Besef ik dat deze dieren geen knuffels nodig hebben, maar veiligheid en regelmaat?
Wie deze vragen eerlijk beantwoordt, merkt al snel of een schildpad, baardagame of konijnengroep werkelijk bij zijn of haar leven past. Vakliteratuur, gesprekken met dierenartsen en bezoeken aan het asiel helpen om een realistisch beeld te vormen.
Hoe soortgerichte verzorging er in de praktijk uitziet
Een mogelijk scenario voor de konijnenbende: een gezin met oudere kinderen legt in de tuin een groot, ontsnappingsveilig verblijf aan met beschutte hoeken, meerdere niveaus, weerbestendige huisjes, graafplaatsen en schaduwrijke plekken. Binnen wordt een rustige binnenruimte voorzien voor koude dagen. De kinderen leren dat je de dieren vooral observeert en wacht tot ze uit eigen beweging naar mensen toekomen.
Voor Hazel komt iemand in aanmerking die al ervaring heeft met reptielen en plezier beleeft aan technische fijnafstemming. Temperatuurcurven, lichtcycli en voedingsschema's worden bijgehouden, en regelmatige controles bij een reptielkundige dierenarts worden ingepland.
Hans-Peter past goed bij mensen met langetermijnplannen. Misschien een koppel met een tuin, bereid om een groot buitenverblijf met een beschut slaaphuis te bouwen. Elk jaar wordt de winterslaap voorbereid, het gewicht gecontroleerd en de grond in de overwinteringsruimte klaargemaakt.
Een kans voor dieren — én voor houders
Wie zich openstelt voor zulke dieren, krijgt er veel voor terug. Geen onvoorwaardelijke gehechtheid zoals bij honden, maar wel de stille beleving van een dier in zijn natuurlijk gedrag te mogen volgen. Je leert subtiele signalen lezen: hoe beweegt de schildpad wanneer hij zich goed voelt? Wanneer zoekt de baardagame de warmste plek op? Welke opstelling ontspant de konijnen het meest?
Voor veel mensen groeit daar een bijzondere rust uit. In plaats van voortdurende interactie draait het om observatie, om vaste rituelen bij voederen en verzorgen, en om het goede gevoel een dier een stabiel thuis te bieden nadat anderen daarin tekortschoten. Hans-Peter, Hazel, Mattis, Mika, Monty, Marlon en Matze staan precies op dat kantelpunt — tussen een moeilijk verleden en de kans op een passend thuis.
