Van een sociale huurwoning naar een Frans volkssymbool
Het klinkt als een anekdote uit een vervlogen tijdperk, maar het heeft het leven van Pierre Perret blijvend gevormd. De 91-jarige zanger blikt in een zeldzaam openhartig moment terug op zijn eerste jaren in de buurt van Parijs — een periode tussen een HLM-flat in Gennevilliers, grote dromen en één melodie die hem letterlijk uit de sociale woonwijk katapulteerde naar een volledig ander bestaan.
Van Gennevilliers naar het Franse volkslied
Voordat zijn naam een vast onderdeel werd van het Franse culturele erfgoed, woonde Pierre Perret samen met zijn vrouw Rebecca en hun drie kinderen Anne, Alain en Julie in een sociale huurwoning in Gennevilliers, net ten noorden van Parijs. Het gezin deelde een sober appartement, ver verwijderd van glamour of de romantiek van de showwereld.
In die periode werkte Perret aan nieuwe liedjes, vaak met beperkte middelen maar met veel doorzettingsvermogen. In dat kleine appartement, omringd door buren, lawaai en alledaagse zorgen, ontstond een melodie waar hij zelf aanvankelijk niet in geloofde: het begin van „Les Jolies colonies de vacances".
In een bescheiden appartement in Gennevilliers groeide een spontaan idee uit tot het lied dat het hele leven van Pierre Perret op zijn kop zou zetten.
Toen Rebecca 's avonds thuiskwam van haar werk, speelde hij haar aarzelend het ruwe idee voor. Ze herkende het potentieel onmiddellijk en drong erop aan dat hij het nummer zou afmaken. Dat moment — op een gewone dag in een doodgewone woning — betekende de grote ommekeer.
Een lied als sleutel uit de sociale woonwijk
In 1966 verscheen „Les Jolies colonies de vacances" en het werd een enorme hit. Het nummer maakte Perret in één klap beroemd en bezorgde hem niet alleen bekendheid maar ook financiële zekerheid. Voor het gezin betekende dat vooral één ding: weg uit de HLM, weg uit de beklemming.
Het succes van dat nummer maakte voor het eerst een concrete vraag mogelijk: hoe wil het gezin eigenlijk leven? Nog een huurappartement aan de stadsrand — of iets heel anders, met een tuin, rust en ruimte om adem te halen?
- Vroeger: sociale huurwoning in Gennevilliers, beperkte ruimte, druk stadsverkeer
- Later: landhuis in Seine-et-Marne, uitgestrekte omgeving, natuur en privacy
- Aanleiding: inkomsten uit „Les Jolies colonies de vacances" vanaf 1966
In plaats van een chic appartement in hartje Parijs te kiezen, besloot Perret tot een radicale koerswijziging. Hij zocht naar een plek buiten de stad, met voldoende ruimte voor zijn gezin, vrienden en zijn muziek.
De oude boerderij van Nangis: van ruïne tot familiedomein
Hij vond wat hij zocht in Nangis, zo'n anderhalf uur van Parijs, in het departement Seine-et-Marne. Daar kocht hij een grote, oude boerderij — een degelijke maar sobere landelijke constructie, eerder een werkproject dan een droomvilla.
Uit een eenvoudige boerderijruïne vormde Pierre Perret stap voor stap een plek waar werk, gezin en terugkeer samenkomen.
De oorspronkelijke boerderij werd in meerdere fasen verbouwd en uitgebreid. In plaats van alles te slopen, liet Perret geleidelijk aan restaureren: het dak, de muren, de stallen. Vroegere bedrijfsruimten werden omgetoverd tot woonoppervlakten, gastenkamers en rustige werkplekken om te schrijven.
Een domein dat het nieuwe leven weerspiegelt
Met de jaren groeide de boerderij uit tot een volwaardig landgoed. De zanger investeerde niet alleen in comfort, maar ook in sociale ruimtes. Zo kwamen er een verwarmd zwembad, een tennisbaan en een apart gastenverblijf waar vrienden konden overnachten of werken.
Perret vertelde met zijn typisch droge humor dat hij het zwembad had laten aanleggen „zodat de anderen erin konden springen". Achter die grap schuilt een duidelijke overtuiging: de plek moest gedeeld worden — met familie, vrienden en collega's uit de muziekwereld.
| Kenmerk | Gennevilliers | Nangis |
|---|---|---|
| Woonsituatie | Sociale huurwoning | Verbouwde boerderij/villa |
| Omgeving | Stedelijk, druk verkeer | Landschap, bos, water |
| Privacy | Veel buren | Geen directe buren |
| Vrije tijd | Straten, binnenplaatsen | Zwembad, tennisbaan, tuin |
Zelfbewust omgaan met succes
Met de verhuis naar Nangis toonde Perret ook een ander facet van zijn karakter: hij wilde zich voor zijn successen niet verontschuldigen. Hij verklaarde openlijk dat hij zijn carrière met hard werken had opgebouwd en vond dat hij zijn levensstandaard eerlijk had verdiend.
Bij concerten ontving hij een gage, voor plaatverkopen tantièmes — volkomen klassieke mechanismen in de showwereld. Zijn houding is helder: wie werkt, liedjes schrijft, optreedt en grote verkoopcijfers haalt, mag ook dienovereenkomstig wonen. Geen praalzucht, maar een lange weg van benarde omstandigheden naar een zelfgecreëerde plek.
Een toevluchtsoord temidden van bos, water en herinneringen
Met de tijd werd Nangis veel meer dan zomaar een adres. De vroegere boerderij groeide uit tot een emotioneel ankerpunt. De zanger woont er zonder directe buren, omringd door bos en een kleine vijver. Die stilte vormt een scherp contrast met het lawaai van het podium en de drukte van tournees.
Tussen bos, vijver en stille paden vindt Pierre Perret de afstand om zijn lange kunstenaarsleven te overpeinzen — en nieuwe teksten te schrijven.
Zeker op hoge leeftijd wint deze plek aan betekenis. Na het overlijden van zijn vrouw Rebecca, met wie hij niet alleen de zware beginperiode in de sociale woning deelde maar ook de transformatie van de boerderij meebeleefde, blijft Nangis een ruimte vol herinneringen. Daar kan hij aanknopen bij hun gezamenlijke beslissingen en toch creatief blijven werken.
Schrijven buiten de stad
Voor veel kunstenaars is de afstand tot de grote stad een voorwaarde voor productief werk. Bij Perret is dat duidelijk merkbaar: trekvogels boven de vijver, de geur van vochtige aarde, een verlaten oprijlaan — al die dingen scheppen momenten waarop ideeën gemakkelijker vorm aannemen.
Hij gebruikt het domein om oude verhalen opnieuw te bekijken, teksten aan te scherpen of gewoon herinneringen te laten bezinken. De landelijke omgeving vermindert afleidingen. Tegelijkertijd blijven Parijs en zijn studio's bereikbaar wanneer nieuwe projecten zich aandienen.
Wat dit verhaal betekent voor hedendaagse kunstenaars en fans
De ontwikkeling van het kleine appartement in Gennevilliers naar de boerderij in Nangis biedt meer dan nostalgie. Ze toont hoe sterk de woonomgeving de eigen creativiteit en stabiliteit beïnvloedt. Voor jonge muzikanten stelt zich dezelfde vraag: liever dicht bij de podia van de grote stad, of een stukje buiten, met rust en ruimte voor langdurig werk?
Een realistisch scenario: een hedendaagse band woont in een minuscuul appartement in Parijs, investeert het eerste serieuze honoraar in een klein huis in de regio, richt daar een studio in en gebruikt de stad enkel nog gericht. Perrets weg levert daarvoor een vroeg voorbeeld, lang voordat „workation" en „remote studio" modieuze begrippen werden.
Risico's en kansen van een terugkeer naar het platteland
Wie als kunstenaar kiest voor een landelijke omgeving, neemt echter ook een aantal risico's. De afstand tot netwerken, minder spontane ontmoetingen, minder toevallige contacten — dat alles kan carrières afremmen. Tegelijkertijd groeit op het platteland de ruimte voor concentratie, langetermijnprojecten en een dagelijks leven zonder constante stress.
- Kans: duidelijke scheiding tussen werk (optredens) en terugkeer (schrijven, componeren)
- Risico: minder zichtbaarheid, minder directe contacten met de sector
- Voordeel: stabiele levensbasis voor het gezin en de gezondheid op lange termijn
Perrets keuze voor Nangis laat zien hoe successen in de showwereld zich kunnen vertalen naar een relatief nuchtere levensstijl. Zijn vroegere woning in Gennevilliers blijft daarbij een stille tegenhanger: ze herinnert eraan hoe kwetsbaar artistieke carrières beginnen en hoeveel er aan één enkel lied kan hangen.
